Tja, misschien heb je een klein beetje gelijk. Maar ik zal mezelf nader verklaren.
Punt 1: ik heb mij inderdaad niet geplaatste, en dat is negatief!!
Inderdaad ja, negatief. En dat geeft een verklaring voor mijn verslag. Ik kan bijvoorbeeld zeggen: dat ging niet goed, en daar lette ik niet op en dat deed ik fout. Zo kan ik mijn negatieve sfeer overbrengen op het publiek. Had ik kunnen doen ja. Waar ik echter voor gekozen heb leek én lijkt mij veel zinniger. Namelijk zeggen wat we wel goed ging. Ik heb goed gespeeld, tijdverdeling was goed, speltechnisch was ook wel goed. Ik probeer dus positieve kanten te vinden. Ik probeer, voor mezelf, uit de negatieve spiraal te komen. En verder heeft het sowieso geen zin om mezelf voor de kop te gaan slaan en mezelf in te wrijven wat er NIET goed ging. Achteraf baal je er alleen maar van.
Wel is het uiteraard zo dat ik kritsch moet kijken naar mezelf. Dat weet ik zelf ook wel. Natuurlijk weet ik wel dat mijn partij tegen Sjoerd geen modelpartij is. Natuurlijk weet ik wel dat ik niet had moeten/mogen verliezen. Maar ja, dan benadruk je dus toch weer de negatieve kanten. Terwijl dat, voor mijn gevoel, niet nodig is omdat ik zelf al wel weet waar het aan kan liggen.
Verder over de dummy. Feit is een feit. Ik speelde tegen dummy en daar krijg je lage weerstandpunten van. Je zegt dat je dat van te voren had kunnen zeggen. Okay, maar het is en blijft een feit.
Punt 2: druk en speltechnisch
Een erg moeilijk punt altijd. Hoe ga ik spelen tegen mijn tegenstanders. Ga ik aanvallen of juist rustig afwachten en wachten op een fout, die misschien wel helemaal niet komt. Nogmaals: AANVALLEN IS DE BESTE VERDEDIGING!! Ik kan tijdens zo 'n toernooi oerdegelijk spelen, oersaai spelen en oersaai klassiek spelen. (lees dat klassiek niet altijd saai is hoeft te zijn) Maar dat heeft geen zin. Stel dat mijn tegenstanders geen fouten maken. Stel dat mijn tegenstanders niks doen. Stel dat mijn tegenstanders alles maar gaan hakken. Stel dat de tegenstanders tegen mij voor 1 punt zitten. Neen, daarom dient men het spannend te maken. Want als je het spannend maakt is de kans groter dat je tegenstanders een fout maken. Dit hoeft niet altijd, maar vaak is het wel zo. De tegenstander bezwijkt onder de druk, en maakt dan de beslissende fout. En nu hoor ik jullie denken: maar dan maak jij ook sneller een fout. Dat kan ja. Maar zoals men zegt: elk dubbeltje heeft een kop en een munt. Oftewel, alles heeft een keerzijde. Maar zulke dingen horen er nou eenmaal bij.
En mochten je tegenstanders in beide gevallen geen fout maken? Wat heb je dan geleerd in het toernooi? Waar speelde je dan voor in het toernooi? Waar kun je dan trots op zijn in het toernooi? Je hebt bijvoorbeeld oersaai gespeeld, eindeloos gewacht op een fout die maar niet komen kwam. Ja, wat moet je dan zeggen. Tja, ik deed niks in de hoop dat mijn tegenstanders het fout deed. Omdat ik niks deed, kon er voor mijn tegenstanders eigenlijk ook weinig fout gaan. Wat heb ik ervan geleerd? Niks eigenlijk. Kan ik tevreden zijn over mijn spel? Nee, dat ook al niet. Met saai spelen kun je dan gewoon niet tevreden zijn.
En nu… nu speelde ik op de aanval. Wilde spannend spel maken. Weinig hakken. Hetzelfde als: veel schijven op het bord houden. Want hoe meer schijven, hoe meer kans op een fout. En lukt het dan nog niet? Wat heb je dan geleerd? Hee, ik kan aanvallen alleen op dat ene puntje moet ik nog letten. Of hee, mijn Ghestem was goed en ik won zowaar. Misschien moet ik dat maar vaker doen. Of hee, ik kon profiteren van randschijven. Misschien moet ik ze maar niet meer gaan afruilen. Je leert dus van je dingen die je geprobeerd hebt in de partijen. En dan kan het nog steeds zo zijn dat je niet geplaatst bent.
En zoals Aldert zegt: is dat niet een beetje “over the top”?? Ja, misschien wel. Maar ja, ik heb wel weer wat geleerd. En: ”je moet natuurlijk niet verliezen in zo 'n toernooi!!” Nee, Aldert!!! Alsof dat zou willen tijdens een wedstrijd. Alsof ik dat zou willen in een ander toernooi. Natuurlijk wil ik niet verliezen. Maar dat hoort er helaas wel bij.
Tot slot nog één keer mijn ervaring, voor degene die het niet begrepen: ik ben uiteraard teleurgesteld dat ik het niet gehaald heb. Ik ben uiteraard teleurgesteld op de manier waarop. En ik weet dat ik er heel dichtbij zat. Maar dat is nog geen reden om veelal negatieve reacties over mezelf te gaan oproepen. Neen, ik probeer, voor zover mogelijk, alles van de positieve kant te bekijken.
En ik eindig mijn verhaal met de kern: Je krijgt geen zonnesteek als je kijkt naar de zonnige kanten van het leven.
Zo, dat was een lang verhaal. Voor verdere vragen en/of opmerkingen, GRAAG, reageren!!