DES Lunteren

Harry Potter vs. Damwedstrijd.

Misschien zijn er wel een aantal lezers van dit bericht die de film Harry Potter en de vuurbeker kennen. (In het boek loopt het verhaal iets anders, maar principe blijft hetzelfde). Nu hoor ik jullie denken, wat heeft dit met dammen te maken.

In de film, doen Harry en zijn vriend/tegenstander Carlo mee aan een toernooi. Tijdens de derde opdracht, bevinden ze zich in een doolhof en is het de bedoeling dat ze in het doolhof de Trofee van dit toernooi vinden. Degene die de beker als eerste aanraakt wint het toernooi. Omdat het doolhof een enigszins betoverd doolhof vind, waarin zich vele gevaren bevinden waar je in verstrikt kan raken, waardoor je het spel voortijdig moet verlaten is het opletten. Op een gegeven moment in het verhaal, komt Carlo in de problemen en heeft Harry de winst voor het opgrijpen. Sportief als hij is bevrijdt hij Carlo uit zijn benarde situatie en bereiken ze gelijktijdig de trofee, beide spelers winnen.

Ik moest aan dit verhaal denken na mijn wedstrijd afgelopen vrijdag. Tijdens de partij had de klok van mijn tegenstander minimaal een kwartier stilgestaan. Toen we hierachter kwamen werd een nieuwe klok gepakt en werden de tijden ingesteld, zoals ze op dat moment stonden. Er werd mij gevraagd of ik hiermee akkoord ging. Sportief als ik was ging ik akkoord met het kwartier extra wat mijn tegenstander had gehad en zei ik dat ik dat kwartier wel liet zitten. (zeker gezien de confrontatie enkele maanden eerder tegen dezelfde club, had ik geen zin in een nieuwe discussie). Na vrolijk te hebben doorgedamd, belandden we in een fase, waarbij tijdnood een rol begon te spelen. Ik had nog +-30 sec. maar dat is op zijn ouderwetse klok altijd lastig inschatten. Op het moment dat ik mijn hand naar de schijf breng en bijna mijn zet voltooi, valt mijn vlag. Ik maak mijn zet nog af en noteer deze. Ik dacht: “ Ik ben weliswaar 1 seconde tel aat, maar mijn tegenstander zal wel zo sportief zijn om mij die ene seconde te gunnen.” Niets bleek minder waar, mijn tegenstander zegt op venijnige en enigszins gemene manier, met een blik waar je bijna bang van wordt: “Je vlag is gevallen, je hebt verloren.” In theorie heeft mijn tegenstander natuurlijk gelijk, ik ben door mijn tijd gegaan en heb reglementair verloren. Dit begrijp ik terdege en ik had mijn verlies ook zonder problemen geaccepteerd. Maar ik dacht nog even, ik kan toch vriendelijk vragen of ze mijn zet toch niet als  voltooid wil zien, zeker gezien het feit dat ik minimaal 15 minuten cadeau heb gedaan en er helemaal niks meer op het spel staat, bij deze 9-3 tussenstand. Voordat ik nog maar half mijn zin heb uit kunnen spreken. Krijg ik een reactie, dat ik niet kan bewijzen dat ik een kwartier had cadeau gedaan en dat mijn klok net zo goed stilgestaan kon hebben en zo kreeg ik nog een aantal verwijten naar mijn hoofd geslingerd. Op dat moment werd ik toch enigszins pissig, omdat het duidelijk te zien was geweest dat de klok van mijn tegenstander stil had gestaan en dat er geen bewijs was dat mijn klok ook stilgestaan had. Ik verloor even alle plezier in het spel en in het vertrouwen in de sportiviteit van mijn tegenstanders. Na lang gedimdam is er onder protest verder gespeeld en werd ik nog even vakkundig van het bord gezet, wat gezien mijn ontdane toestand op dat moment ook niet meer dan logisch was.

Wat niemand leek te snappen en waarschijnlijk na het lezen van dit stuk nog steeds niet snap is, waarom ik moeilijk deed over een reglementair verlies. Nu snap ik de mensen die dat niet lijken te snappen. Maar er is mijn inziens meer dan alleen een reglement. Ik vind dat er ook een morele en sportieve verplichting is, zeker gezien de bijzondere omstandigheden, om af en toe af te wijken van dit reglement. Ik had ingestemd met het kwartier bonus van mijn tegenstander, dus eigenlijk had ik niks te klagen. Maar dammen is en blijft een spelletje, wat weliswaar in wedstrijdvorm word gespeeld. Dit wil niet zeggen, dat men dan alle sportieve en morele waarden over boord moet gooien. Zeker niet omdat er niks meer op het spel stond, er was geen kampioenschap te behalen, er was geen geld te verdienen, er was geen promotie/degradatie in het spel bij de 9-3 tussenstand, het ging werkelijk nergens meer om. Als je dan als tegenstander zo enorm moeilijk doet over het overtreden van de tijd met 1 seconde, na zelf een kwartier cadeau te hebben gehad, dan vraag ik mij af waar de damsport bij bepaalde personen/clubs naar toe gaat. Misschien waren mijn frustraties wat overdreven, maar ze waren een uiting van een frustratie waar meer mensen mee rond lopen ,maar deze nooit tonen. Af en toe vind ik dat er dan toch iets van gezegd moet worden, zodat personen die op deze wijze wedstrijden willen winnen zich toch gaan afvragen of ze wel goed bezig zijn. Waarschijnlijk trekken ze zich daar niks van aan, maar als er helemaal niks van gezegd word, dan weten we zeker dat de damsport naar de knoppen gaat. Dat ik dan word afgetekend als de persoon die lastig doet, het zij zo.

DESalniettemin, zal ik er de volgende wedstrijd weer gewoon (op sportieve) wijze voor gaan en hoop ik dat er meerdere personen zijn, die op dezelfde wijze in de damwereld staan. Zodat het spelletje een spelletje blijft, waarbij externe factoren niet een te grote stempel drukken op de schoonheid van het damspel, waardoor een ieder dit spel met plezier kan blijven spelen.

Ik snap je helemaal, Berrian (en ik ben het ook volledig met de strekking van je verhaal eens)! Als blijkt dat een vriendelijke houding op zo'n ongepaste manier wordt beantwoordt (smerig spel, Krajenbrink?), moet je de volgende keer gewoon niet meer zo vriendelijk zijn! Je slotalinea is kenmerkend voor de DES-damliefhebber, zoals ik die geschetst heb in het kampioensboek… laten we dat als uitgangspunt blijven vasthouden: dat we plezier hebben in het damspel, om de 'schoonheid' van het damspel én om de gezellige sfeer daaromheen!

Uiteraard is plezier en sportiviteit belangrijk (het belangrijkst), en ben ik ook een liefhebber. 

Maar toch een kanttekening: Ik zie dammen, zoals dat in de wedstrijden gespeeld wordt, wel als een sport en niet als een spelletje dat je gezellig in de huiskamer doet. Daarbij hebben we regels afgesproken, waar iedereen zich aan moet houden. Bij sommige regels is de consequentie zelfs dat als je, je er niet aan houd, je de partij verliest. Bijvoorbeeld bij de regel: je moet binnen 1,5 uur (in deze competitie) 50 zetten gedaan hebben. 

En helaas, als je je niet aan deze regel houdt, dan heb je verloren, en je tegenstander dus gewonnen. De klok hoort bij het spel, het heeft mijns inziens dus niks met sportiviteit of onsportiviteit te maken.  

Dat de klok daarvoor heeft stilgestaan heeft daar, feitelijk gezien, niks mee te maken. Als je vond dat het verzetten van de klok niet eerlijk/onsportief gegaan is, had je daar gelijk wat van moeten zeggen, en kun je daar later niet op terug komen. Overigens heeft de arbiter correct gehandeld door de nieuwe klok op dezelfde tijd te zetten als waarop de defecte klok op dat moment stond.  

Het feit dat de uitslag niet van belang is, heeft daar niks mee te maken. Ik vind het een hele kromme redenering,  dat of iets sportief/onsportief is, voor een deel afhangt van het belang van de wedstrijd.  

Je kunt er discussie over voeren, maar ik vind niet dat je tegenstandster onsportief gehandeld heeft. Ze heeft gewoon volgens de  reglementen gehandeld. Ik heb zelf ook altijd de partij opgeëist als de vlag van mijn tegenstander gevallen was.